 |
| De droom is voorbij (Rotterdams Dagblad, 17 mei 2005)
De laatste woorden voor je sterft. Die moeten toch gewijd zijn aan het meest belangrijkste in je leven. Op een tekening van Harmen Verbrugge stoot een vrouw bij haar laatste levensadem de naam van de Belgische schilder 'Thierry de Cordier' uit. De letters staan gekrast in de blauwzwarte hemel boven haar. Op de kale grond eronder ligt ze terwijl ze haar ogen sluit en een plas blauwrood bloed onder haar hoofd de barre aarde in sijpelt. Deze muze van de schilderkunst mag dan tragisch aan haar eind zijn gekomen, in deze solotentoonstelling in de Poolse galerie houdt Verbrugge het schilderen en de kunstgeschiedenis springlevend. Boven de stervende vrouw in de hal hangt een mansportret - een van vele in de tentoonstelling. De man schreeuwt maar doet dat met geloken ogen. Naast hem staan de woorden 'De droom dat weten jullie niet, is voorbij'. De woorden zijn net zo onheilspellend als het landschap eromheen, dat herinnert aan Van Goghs laatste doek, maar nu bekroond wordt door een vreemd vierkant. Het lijkt hier een berg maar dezelfde vorm keert als zijnde een kamermuur regelmatig terug verderop in de tentoonstelling. Daar is het het toneel van nog meer mansportretten, die hun schreeuw of verdriet binnenskamers uiten. Soms houdt Verbrugge het daarbij, en schetst hij de kamer met personage in een paar lijnen, soms ook komen de kleurpotloden of verf erbij en laat hij door de kamer heen gedetailleerde landschappen opdoemen, soms lieflijk, maar meestal niet. Je moet maar net weten dat deze bijzondere tentoonstelling in de Poolse Galerie plaatsvindt. Verbrugge en Jarek, de galeriehouder, zeggen dat met deze galerie er nog een buitenlands instituut in de stad is gekomen, naast het Goethe Institut en de Alliance Francaise, maar dat is meer een geintje. Ten eerste is de galerie niet echt Pools, want iedereen mag er exposeren. Letterlijk, want er zijn geen toelatingseisen. Ten tweede doet de galerie niet echt aan publiciteit. Het doet zelfs niet aan officiële openingstijden, bellen is dus raadzaam maar als je langsloopt kun je ook geluk hebben. Wel is het een centraal gelegen en mooie ruimte met een vide en jugendstildetails, en trekt het veel publiek: de Poolse gemeenschap in Rotterdam en de buurtbewoners stromen toe. Al waren deze laatste niet allemaal blij met Verbrugges werk: een buurtbewoner belde de politie of dat bloot niet weg kon. Het probleem was hetzelfde doek dat vorig jaar uit het Erasmus Medisch Centrum verwijderd moest worden omdat het ziekenhuispersoneel er niet meer tegen kon. Het is het enige doek in de tentoonstelling en laat een gedetailleerd geschilderde man zien die poedelnaakt wijdbeens zit. Het schilderij siert zelfs de uitnodigingskaart maar het is niet het sterkste werk in de expositie, het past zelfs niet zo tussen alle tekeningen, ook al zitten sommige zo dik in de verf dat het papier niet weet hoe het aan de muur moet blijven. Het schilderij is te af, te precies, vergeleken bij de wilde geestverschijningen die de rest van de galerie bevolken. Sommige zijn donker geschilderde nachtmerries, andere zijn ijle aquarellen, maar lieflijk worden Verbrugges indrukwekkende tekeningen nooit. Daarvoor liggen dood en drama te veel op de loer.
|
|
