Ook al is de wereld lelijk, hij is best okee. Dat lijkt de strekking te zijn van de ledententoonstelling van het Europese fotografencollectief Peace of Cake , oftewel POC. De ruim twintig leden fotograferen in heel Europa, maar de foto's tonen een onthutsend eenvormige wereld. Of Stephen Hughes nu in Spanje of Duitsland systeembouw fotografeert, de verschillen zijn nihil. Of mensen in het werk van Patricia Almeida nu op de bus staan te wachten in Thamesmead of in Lissabon: overal zijn de buitenwijken even grauw. Maar het geeft niet. Je ziet de forensen wegdromen op de foto's. Ze lijken best tevreden.

Dat optimisme blijkt nog het meeste uit de portretten, het beste deel van de expositie. Thomas Humery portretteerde pubers, zoals zovelen. Maar doordat bij hem volwassenheid de boventoon voert boven onzekerheid, zet hij een steviger beeld neer dan veel Rineke Dijkstra-navolgers doen. Zo'n positief zelfbewustzijn spreekt ook uit de serie ijshockeyers van POC-oprichter Charles Fréger. De jongens hebben vast net een wedstrijd gewonnen want er straalt een energie uit hun ogen alsof ze van geen puistjes of lage rapportcijfers weten.

Ook al is POC een select genootschap, waarvoor je voorgedragen moet worden, het is niet alle leden gegeven om het bijzondere in het gewone weer te geven. Joel Tettamanti maakte een serie van struikgewas, die weinig meer is dan struikgewas. De portretten en uitzichten van Sandra Stein zijn niet beter dan doorsnee vakantiekiekjes. Maar daar tegenover staan die werken waarin de wereld ook zonder opsmuk, geluk kan bieden. Thomas Mailaender portretteerde een Frans acrobatisch politieteam. Met zijn tienen op één motor poseren ze apetrots, en terecht. Nog kleiner geluk fotografeerde Loan Nguyen. Tegen een grijze buitenmuur speelt een vrouw een schaduwspel met haar handen. POC biedt volop schoonheid in een lelijk Europa.

Alone Together , t/m 23 augustus in Galerie Nouvelles Images, Westeinde 22, Den Haag. Di-za 11-17u.